ដោយៈហ្សូលី
ភ្នំពេញៈក្តីកង្វល់ដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់សហគមន៍អន្តរជាតិ ក្នុងយុគសម័យក្រោយកូវី១៩ គឺទិសដៅនៃទំនាក់ទំនងរវាងសហរដ្ឋអាមេរិក និងចិន និងនិរន្តរភាពនៃការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចរបស់ចិន។
ភាពជាអ្នកដឹកនាំនយោបាយរបស់ប្រទេសចិន នាពេលថ្មីៗនេះបានដាក់ចេញនូវសំណើអភិវឌ្ឍន៍ចំនួនពីរ គឺផែនការ៥ឆ្នាំលើកទី១៤របស់ប្រទេសចិន(២០២១–២០២៥) និងគោលដៅរយៈចម្ងាយវែងនៅឆ្នាំ២០៣៥ ដែលបញ្ជាក់ពីទិសដៅគោលនយោបាយ និងចេតនារបស់ទីក្រុងប៉េកាំង។
ការស្នើសុំនេះសម្គាល់ចុងបញ្ចប់ នៃយុទ្ធសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ចដឹកនាំ ដោយការនាំចេញបានជំរុញការអភិវឌ្ឍអស់រយៈពេល៤០ឆ្នាំ និងការផ្លាស់ប្តូរឆ្ពោះទៅរកគំរូកំណើន ពីរចរន្តដែលជំរុញតម្រូវការក្នុងស្រុកបន្ថែម និងតម្រូវការខាងក្រៅ។
យុទ្ធសាស្រ្តថ្មីនេះ ជាការដាក់ការច្នៃប្រឌិតថ្មី ហើយដាក់ឯករាជ្យភាពបច្ចេកវិទ្យាជាសសរស្តម្ភយុទ្ធសាស្ត្រនៃការអភិវឌ្ឍជាតិ។
ការច្នៃប្រឌិត គឺជាការសង្កត់ធ្ងន់យុទ្ធសាស្ត្រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍ នៅក្នុងប្រទេសចិន ដឹកនាំវិស័យគ្រប់គ្រងដោយរដ្ឋ។ គោលនយោបាយច្នៃប្រឌិតរបស់ជនជាតិចិនបានទទួលជោគជ័យរួមមាន ការអភិវឌ្ឍន៍បច្ចេកវិទ្យាផ្លូវដែកល្បឿនលឿន ការបញ្ជូនវ៉ុលខ្ពស់ និងការប្រើប្រាស់យោធា។
នៅក្នុងបរិយាកាសសាកលភាវូបនីយកម្ម ការច្នៃប្រឌិតរបស់ប្រទេសចិន បានឆ្ពោះទៅរកការអភិវឌ្ឍន៍។ ប្រទេសនេះ ទទួលបានរោងចក្រផលិតគ្រឿងម៉ាស៊ីន មកពីជុំវិញពិភពលោកសម្រាប់ការនាំចូលវត្ថុធាតុដើម គ្រឿងបន្លាស់ និងឧបករណ៍ផលិតកម្ម ដើម្បីប្រមូលផ្តុំសម្រាប់ការនាំចេញ។ ឆ្លើយតបនឹងតម្រូវការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងឆាប់រហ័ស នៃទីផ្សារអ្នកប្រើប្រាស់អន្តរជាតិ ប្រទេសចិនបានប្រកាន់ខ្ជាប់នូវវិធី “ធ្វើមូលដ្ឋានីយកម្មស្រូបយក” នូវបច្ចេកវិជ្ជា។
ទន្ទឹមនឹងនេះភាពជោគជ័យថ្មីៗនៃការច្នៃប្រឌិត បច្ចេកវិទ្យាសរីរាង្គនៅប្រទេសចិន និងសមត្ថភាពរបស់ទីក្រុងប៉េកាំង ក្នុងការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើង ក្នុងវិបត្តិកូវីដ១៩បានបង្កើនទំនុកចិត្តលើការអភិវឌ្ឍឌីជីថលចិន។ ជាលទ្ធផលប្រទេសចិន ពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ពិភពលោក។
ដោយផ្តោតលើភាពសម្បូរបែប នៃធនធានមនុស្សធនធានទិន្នន័យ និងឈុតឆាកអនុវត្តក្នុងវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យាប្រទេសចិន កំពុងព្យាយាមធ្វើឱ្យសម្រេចបាននូវប ច្ចេកវិទ្យាឯករាជ្យនៅឆ្នាំ ២០៣៥៕ East Asia Forum៕
